Przepraszam, że tak późno dodaję tą notkę, ale brakło mi dzisiaj czasu cały dzień. Ale nie zapomniałam o twoich urodzinach Alex. Tak więc Wszystkiego Naajlepszego! ; * Dalszą część znajdziesz na: http://whiispers.wordpress.com <33

Nie mam zamiaru tu w jakikolwiek sposób was błagać o głosowanie na mojego bloga, ale wiedzcie, że bardzo bym tego chciała. Nie mogę tak naprawdę powiedzieć, że jest to moje marzenie, cho kto wie czy z dnia na dzień nie stanie się nim. Dlaczego? Ponieważ pierwszy raz startuje w takim konkursie. Wiem pewnie, że nie wygram i zapewne nie dojdę nawet do następnego etapu, ale kto wie jak się życie potoczy? Raz się żyje – z takim postanowieniem dołączyłam do pierwszego etapu. x D

Wiem także, że mój blog nie funkcjonował przez jakiś czas, ale wróciłam i jestem gotowa by walczyć. Wiec jeśli choć trochę lubicie Another Story, mój styl pisania, notki, recenzje czy opowiadania to zagłosujcie, chociaż raz. Jestem pewna, że od 2 zł – niecałych – nie zbiedniejecie. ; D W końcu trzeba sobie pomagać. ; ))

Tanjoubi Omedetou Gozaimasu!

Tak więc nie mam jakiegoś specjalnego prezentu dla ciebie, ale tym razem postawiłam na oryginalność. Nie będzie to żadne tłumaczenie, ani opowiadanie. Tylko twoja historia miłosna. ; ] Tak wiem, brzmi dziwnie, a jednocześnie intrygująco. Jednakże zanim do niej dojdziemy chciałabym ci przedstawić najszczersze życzenia ode mnie. I od razu chcę na starcie przeprosić, że tyle musiałaś czekać na tą notkę, ale miałam małe problemy, zresztą nie ważne. Bo liczy się pamięć.

A więc chciałabym ci z całego serca życzyć:

• Dużo zdrowia, szczęścia, pomyślności.
• Abyś była zawsze uśmiechnięta i nawet przez problemy szła z podniesioną głową.
• Aby twoja studniówka się jak najbardziej udała, być zapomniała wtedy o swoich problemach
• Byś miała jak najlepsze oceny w szkole – no to wiadome ; D
• Byś zdała maturkę tak jak po sobie tego oczekujesz. ; >
• Żebyś kiedyś poszła na koncert swoich ulubieńców i kto wie, może kiedyś ich spotkasz face to face? < 3
• Żebyś założyła bloga i dzieliła się z nami swoimi refleksjami ; )
• Aby twoja miłość do dram i anime nigdy nie przeminęła
• Abyś w razie problemów zawsze pamiętała, że masz przyjaciół – tych internetowych
• I co najważniejsze, żeby udało nam się kiedykolwiek spotkać!

Bo pamiętaj, że wokół ciebie są ludzie, dla których jesteś bardzo ważna. i może jest to jedynie „miłość” internetowa, to zawsze możesz na nas liczyć. Nigdy o tobie nie zapomnę. Bo to twitter łączy ludzi i właśnie dzięki niemu było nam dane się poznać.. Kto wie, może nawet kiedyś i w rzeczywistości będziemy mogły porozmawiać o naszych ulubieńcach, zespołach, dramach, anime itp. Bo to my tworzymy swoją własną historię. A teraz moja, a raczej twoja historia miłosna w wersji z Ryo, który mam nadzieję, że zawsze pozostanie u ciebie na podium. Chciałam na początku dać Lee Jun Gi – którego sama uwielbiam – ale jakoś w ostatniej chwili stwierdziłam, że to Ryo będzie bardziej dla ciebie odpowiedni.

Nishikido Ryo ..

Plus (+) ..

You! ..

Równa się (=) ..

BIG Love! < 33

AKEMASHITE OMEDETOU GOZAIMASU 2011!

I właśnie tak się dzisiaj z wami witam. Wiem, że notka tak naprawdę powinna się pojawić wczoraj, bo właśnie wtedy był ostatni dzień, tego – mam nadzieję wspaniałego 2011 roku. Jednak pochłonęły mnie przygotowania do sylwestra, sam przejazd i jeszcze miałam kilka innych spraw na głowie. Ale to nie oznacza, że to coś zmienia, po prostu pomyślcie jakby tak notka pojawiła się już wczoraj. x DD

Zacznijmy może od życzeń. No za dużo tutaj mówić nie będę – już na powitanie zaczęłam. Chciałabym po prostu aby ten nowy rok był dla was również pełen wrażeń, oczywiście takich dobry, żebyście byli zdrowi i zawsze uśmiechnięci, a także prowadzili z czystą chęcią własne blogi i ci, którzy ich jeszcze nie mają, kto wie, może niech założą w tym roku? Chciałabym wam również życzyć spełnienia marzeń, żadnych kłótni, ani sporów i problemów. Choć wiadomo, że nigdy nie będzie idealnie to idźcie przez życie z podniesioną głową.

A także teraz pojawia się pytanie, jak spędziliście swojego sylwestra? Każdy tutaj na pewno jakieś miał plany, pewnie nie wiedział do końca gdzie pójść i wyszło jak wyszło. Niektórzy pewnie kisili się w domu, ale co z tego? Każdy spędzał sylwestra, tak jak chciał, czy musiał, jeśli żadne plany nie wypaliły. Mam nadzieję, że nie zważając na miejsce sylwester był po prostu udany. ; ] Jeśli chodzi o moje spędzanie nowego roku to z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że wszystko wyszło naprawdę super i nawet lepiej niż myślałam. Nowy rok zawitałam w Osowie z przyjaciółmi i rodzinką, ale wierzcie mi było bardzo zabawnie. Mam miłe wspomnienia z tego dnia i uśmiałam się za wsze czasy. Udało mi się – no wiadome 0 obejrzeć przepiękne fajerwerki i choć nie było ich tak wiele jak to zwykle bywa, to i tak byłam bardzo szczęśliwa na ich widok. Niestety zdjęcia, jakie robiłam – fajerwerkom – nie są zbytnio udane, więc niestety nic nie wstawię.  Mam nadzieję, że wasz sylwester był naprawdę taki cudowny jak mój. ; ]] I że w przyszłym roku będzie jeszcze lepiej, bo przecież zawsze może być, ne ?

Słyszałam nawet, że sylwester w Japonii niestety niektórzy ludzie spędzili we własnych samochodach, gdyż napadało naprawdę sporo śniegu i nie można było się przekopać. Po pewnym czasie przyjechały specjalne maszyny, które pomogły, a nie było łatwo. Oczywiście to tylko niektórzy, bo zapewne cała reszta z rodzina, przyjaciółmi czy może nawet swoją drugą połówką witała 2011r.

A teraz żeby nie zanudzać własnym sylwestrem przejdźmy do tego jakie mam wrażenia po 2010r. Ale nie osobiste, tylko oczywiście związane z anime i dramami, a także miłymi niespodziankami i muzyką.  Nie będę pisała tego w formie rankingu, jak niektórzy, ponieważ w dziesiątce na pewno bym się nie zmieściła i tak naprawdę nie wiem co do końca było dla mnie najważniejsze. Tylko będę tutaj dużo sploirerować, więc dla tych, którzy czegoś nie oglądali – bardziej tyczy się dram – niech nie czytają lepiej. ; ]

A więc tak, anime. Hmm.. pustka? Totalnie nie wiem co o tym napisać, bo połowy nie pamiętam. Wdech, uhh i przypomnienie. ; ] Haha. Zacznijmy od wiosny, pamiętam i to bardzo dobrze Angel Beats! Na początku kompletnie nie miałam zamiaru oglądać tej serii, ponieważ to po prostu nie moje klimaty, ja to tylko i wyłącznie romanse kocham x D Jednak tak po pierwszym odcinku coś mnie wzięło, by sięgnąć i po drugi i takim sposobem dotrwałam do końca. Najbardziej co podobało mi się w tej serii to cała historia, totalnie inna. A także cudowną komedię przedstawioną na egzaminach. Każdy kto oglądał musi się ze mną zgodzić. ; ))

Pamiętam też bardzo dobrze Kaichou wa Maid-sama. Każdy oczekiwał tej serii i nie mógł się doczekać, kiedy wyjdzie pierwszy odcinek. Tak samo ja. Jednak coś koło piątego odcinka wszystko zaczęło się psuć. Pojawiały się filery, których jak wiadomo w mandze nie było. Cała też historia została skrócona, bo nie zdążyli wszystkiego upchać – bodajże – w 25 odcinkach. I jak to już sobie mówiłam, zakończenie zrobili jak w Special A. Pocałunek, główni bohaterzy stają się parą i czytaj sobie dalej mangę. ; p

Teraz lato. Co tam było..? A tak Amagami SS, które dopiero niedawno skończyło swoją emisje. Dużym zaskoczeniem było zrobienie kilku alternatywnych historii każdej z głównych bohaterek. Ja myślałam po prostu, że zrobią coś w stylu, że chłopak będzie kręcił z każdą z nich w tym samym czasie, a tu jednak się myliłam. Historia została pokazana, jak główny bohater powoli rozkochuje w sobie każdą z dziewczyn, gdzie wszystkie mają odmienne charaktery. Nieśmiała, niedostępna, posiadająca dwa oblicza, nie interesująca się chłopakami itd. Nie wytrwałam jednak do końca tej serii, gdyż zatrzymałam się na pani przyjaciółce z dzieciństwa. Jakoś nie chciało mi się dalej oglądać, a w tym czasie jakoś zaczęłam tez i dramy, więc następny powód. Oczywiście byłam z odcinkami na bieżącą, dzięki randomc i obrazkom. Hehe. ; ] Najlepsza alternatywna historia – z tych, których dotrwałam – to ta z Haruką. Dziewczyna od początku była moją ulubienicą i nią pozostała. ; )

Jesień. Przyznam, że za wiele interesującego w niej nie ma, ale i tak się wypowiem. Zacznijmy od tego gorszego, czyli czegoś, co boję się nawet nazwy wspominać. Mianowicie Yosuga No Sora. Z zapowiedzi byłam bardzo zadowolona, myślałam, że będzie to typowe anime romans-komedia z nutką tajemniczości. A co dostałam? Bożę, masakrę! Do bodajże czwartego odcinka było wszystko spoko, główny bohater zakochał się w skrzypaczce i choć inne dziewczyny były zazdrosne, to on wybrał właśnie ją. i co się okazuje? Kiedy – prawdopodobnie się ze sobą przespali, w odcinku piątym dostajemy nową – trochę jak w Amagami SS - historię, gdzie główny bohater zakochuje się ze wzajemnością w dziewczynie ze świątyni. Brzmi to w sumie normalnie prawda? Ale sceny są naprawdę mocne i nie powinno to być ecchi, a tak naprawdę prawie hentai. Dalsze historie opierają się na innych dziewczynach, gdzie na końcu główny bohater styka się ze swoją siostrą. Taak, cudowne prawda? Błagam was o jedno, nie oglądajcie tej serii.

Oczywiście nie mogło w moim „rankingu” zabraknąć Kami Nomi Zo Shiru Sekai, które naprawdę był fajną historią. No na razie piszę byłą, ale mam zamiar do niej wrócić, bo nie obejrzałam wszystkich odcinków, ale na pewno kiedyś to nadrobię. Podobał mi się tutaj sam pomysł i przedstawienie tej historii, która była naprawdę zabawna. Póki co jest dla mnie na plusie i niedługo będzie trzeba się zabrać za dalsze oglądanie, gdyż jest już zapowiedziana druga seria, która mam nadzieję, że będzie tak samo dobra, a nawet jeszcze lepsza.

O zimie się nie wypowiem, bo w sumie jak na razie nic, co wyszło – jeśli wgl coś wyszło – mnie nie interesuje i jedynie jakieś z dwie serie mam zamiar oglądać, gdy pojawią się – już w tym roku. ; ]

Tak więc w sumie rewelacji nie było żadnych w tym roku. Choć to też wiadome, jest tyle tych anime, że brak w sumie pomysłów, a nie ma co się powtarzać, bo będzie to po prostu nudne. I tak już jestem pod wrażenie stworzenia własnej adaptacji, którą nie jest łatwo zrobić i trzeba się naprawdę przy tym napracować. Tak samo z mangami, narysować i napisać taką historię, która zainteresuje czytelników, a nie będzie wzorem i podobizną czegoś innego.

Teraz przejdźmy do dram. Tak, właśnie w tym roku zagłębiłam się w ten świat. A pierwszą dramą jaką obejrzałam, nie była właśnie to Hana Yori Dango, tylko kochane Buzzer Beat. Jak głupia nawet zapisywałam jakiego dnia, o jakiej godzinie i minucie zaczęłam i skończyłam dany odcinek. Wiem, to trochę nie normalne z mojej strony, ale spokojnie, tak było tylko z BB. jednak naprawdę wciągnęłam się w tą historię. Już sam pierwszy odcinek nie pozwala na przerwanie całości. Naprawdę mam miłe wspomnienia z tej dramki. Ponieważ Love Makes Me Strong, nieprawdaż? Uwielbiałam tutaj każdą postać, nawet zdradzającą Natsuki, która tak naprawdę nie wiedziała czego chcę i żałowała, że zostawiła swojego chłopaka. Kochałam – i dalej kocham – Naokiego, który dążył do swoich marzeń, gdzie dumę stawiał na pierwszym miejscu, by stać się najlepszym koszykarzem. I oczywiście Riko, która ni wierzyła w swoje możliwości, ale wspierana przez Kamiye osiągnęła cel i choć musiała poświęcić czas spędzony z nim, to i tak wybrała na końcu miłość. I jeszcze nie zapominając o dwójce głupków, którzy cały czas bawili podczas oglądania – Shuuji i Mai. ; D

I jak tu nie kochać 1 Litr No Namida, przepięknej historii ukazanej na prawdziwych faktach, gdzie nawet jeśli jest się chorym nieuleczalnie, to nie wolno rezygnować z życia i popełniać samobójstwo. Choć nie jest to łatwe należy korzystać z tych ostatnich wolnych chwil i próbować żyć, tak jakby było to kolejny spokojny dzień. I choć Aya spotykała na swojej drodze wiele przeszkód, to nigdy się nie poddała, dlatego dzięki swoim słowom przekazanym w pamiętniku pokochało ją wiele ludzi, w tym mnie. I naprawdę jeśli ktoś się nie popłacze na tej serii, to naprawdę nie ma serca. Zapewne nigdy nie obejrzę drugi raz tej dramy, bo po prostu trudno byłoby mi to zrobić. Na samą myśl jest mi bardzo smutno. Ale jak to mówią chora nie wybiera, jednak może zniszczyć życie 15-letniej dziewczynie. Trzeba tutaj również wyróżnić Haruto, który do samego końca wspierał dziewczynę. I gdy klasa była przeciwko niej, to on niewypowiadając się i sprzeciwstawiając się następnie udowodnij, jaka Aya jest dla niego ważna. I choć wiedział, że ich rozstanie będzie dla niego bardzo bolesne to starał się, aby spędziła ona swoje ostatnie chwile w jego i rodzinnym towarzystwie, by poczuła, że jest kochana przez innych.

Nie chcę tak naprawdę wybierać trzecią i ostatnią dramę do opisania, bo naprawdę każda zasługuje – z tych co widziałam – na to, by choć zerknąć na pierwszy odcinek. – trzecia, bo nawet ja trochę ich oglądałam, a opisanie by mega długo zajęło. Nie opisze HYD, choć wiecie, że kocham tą dramkę, ale po co mam, jak wszyscy wiedzą to samo, że ona jest tą jedną, najwspanialszą? Historia, po prostu cudowna, więc zabiorę się za .. Koizorę. ; ]

Tak, ta drama jest następnym wyciskaczem łez, tak jak i 1 Litr. Może tutaj nie wylałam tego litra łez – tam poszło sto razy więcej – ale historia była taka, totalnie prawdziwa. Czułam się jakbym widziała to wszystko na własne oczy. Tych dwoje kochało się bez pamięci i nie ważne co, próbowali się nawzajem nie ranić. Nawet jeśli Hiro niestety to zrobił, to tylko dla dobra Miki, by nie musiała ona się nad nim użalać, współczuć i cierpieć. Jednakże ona nigdy o nim nie zapomniała i gdy dowiedziała się o jego chorobie, znowu wróciło to uczucie, którym darzyli się wcześniej. Szkoda mi było Hiroto i sama bym pewnie próbowała się zabić, by być naprawdę z tym jedynym. A motyw z białymi ptakami lecącymi ku górze i jednocześnie powstrzymującymi od skoku Mike był cudowny. Czułam jakby to Hiro był jednym z tych ptaków, który powstrzymał ją, by nie traciła tego co najważniejsze i żyła dalej.

A teraz napiszę o zespołach – nie wszystkich – jakie poznałam i kilka słów oo nich samych i ich muzyce. Pewnie połowa się z tym nie zgodzi, ale ciii x DD Oczywiście nie będą to sami Japończycy, ale i pojawią się panowie i panie Koreańscy. ; )

Arashi – Zaczynam od nich, gdyż byli pierwszym zespołem z Johnny’ s Entertainment, jaki poznałam. A to wszystko przez HYD. Zauroczyli mnie od razu i szybko to be free i Belive stały się moimi ulubionymi kawałkami. Juna nie da się nie kochać – nie Ai? ; * – jego wygląda i gra aktorska jest po prostu cudowna. Bardzo lubię też Kazunariego, który zauroczył mnie dopiero niedawno, ale skutecznie. Co do pozostałej trójki się nie wypowiadam, są, bo są. Choć Sho jest przystojny. ; D

KAT-TUN – I jak tych gości można nie kochać? To właśnie przez nich Arashi spadło u mnie. Ich piosenki mają coś w sobie, że po prostu praktycznie nie ma utworu, któremu powiedziałoby się „Nie podoba mi się, dziwny jakiś” Bo to właśnie oni trafiają w gusta prawie każdej osoby. Musze przyznać, że i wczoraj trafili w wygórowany gust mojego kuzyna. Pokochał on Love Yourself i Change Ur The World. Oprócz tych dwóch moimi ulubionymi są jeszcze Taboo, Don’t u ever stop i Rescue. ; )) O panach się wypowiadać nie będę bo każdego kocham, no oprócz Yuichiego, bo nie mam za co i Kokiego, bo to nie mój gust. A cała czwóreczka, ahhh. Brakuje mi trochę Jina, ale mam jeszcze Kazusia i Uedkę. < 3

NEWS – Byłby skandal, gdyby nie napisała o moich ulubieńcach japońskich. Ale ulubieńcach jeśli chodzi o ich samym – YAMAPI! < 33 – bo pod względem muzycznym, to nic nie przebije KAT-TUN. ; ] Szacun! Muzycznie mają fajnie piosenki i Fighting Men, Sakura Girl i weeeek podbiły moje serce, ale nie wiem czemu – to przez ich cudowne buźki i całą resztę – ich muzyka tak dosłownie nie może podbić moje serce. Jest dobra, ale jakoś czegoś mi brakuje. Za to jako osoby, zakochałam się w Yamapciu, potem jest Ryoś, Keiichiro, Yuya, Masuda i Kato. Taki mały ranking moich boysów. ; ]

SHINee – Moi błyszczący, nie ma lepszego koreańskiego zespołu – no na razie. Ich pierwszą piosenką, jaką usłyszałam był Lucifer,  który został od tamtego czasu moim favem. ; * Od razu tez można wywnioskować, że tak naprawdę od niedawna się nimi interesuje, a już tak bardzo ich kocham. Oczywiście jest jeszcze Hello, Up&Down i Get It, dla których zawsze znajdę czas, by posłuchać. ; ] Moim ukochańcem stał się najbardziej utalentowany tanecznie Taemin. On jest po prostu słodki, boski w tym co robi i choć nie ma najlepszego głosu z całej piątki to zawsze poznam, gdy się wsłucham, kiedy leci jego kwestia. I choć koreański jest trudnym językiem, to jakoś próbuję „udawać”, że dobrze śpiewam, razem z nimi. ; )

BIGBANG – Tak naprawdę, to od jakiegoś nie wiem, może miesiąca zaczęłam ich tak regularnie słuchać. Kiedyś jedynie Tell Me Goodbye – jak odkryłam – o słuchałam, a potem nawet zapomniałam, że taki zespół istnieje. Dopiero teraz jak zaczęłam się Koreańczykami bardziej interesować to powróciło słynne BIGBANG, które bardzo lubię. ; ]  PS G-DRAGON wymiata. Może polubiłam go dlatego, że – według mnie najbardziej się ze wszystkich członków wyróżnia? Nie wiem, ale kiedy zaczęłam słuchać jego kawałków typu Heartbreaker to gościu : WOW!

Sandara Park – Może jej w sumie nie znacie, ale dziewczyna ma naprawdę dobry głos. Poznałam ją na jednym z koncertów, gdzie śpiewała razem z miśkiem G – DRAGONEM piosenkę Hello - jedna z ulub.  Jak na razie za dużo jej piosenek nie przesłuchałam, ale jestem pod wrażeniem, że zaczarowała mnie koreańska wokalistka. Moim ulubionym kawałkiem i zarówno bardzo dobrym teledyskiem jest Kiss. – polecam.

Czas w sumie tutaj kończyć, bo co mam więcej powiedzieć? Anime, dramy i zespoły muzyczne to tak naprawdę były trzy najważniejsze rzeczy w tym roku, które umilały mi czas. Bo dzięki nim każdy dzień był ciekawy. I chcę podziękować wszystkim, którzy dalej trwają ze mną, czytają notki, dodają komentarze, są moim natchnieniem, wspomagają mnie i po prostu są. Naprawdę gdyby nie Aikee, Alex, Shouri, Kaori, Wiedźma, Miras, Ayame i cała cała reszta, nie byłoby mnie dzisiaj tutaj. I choć nie miałam czasami weny, byłam smutna i zostawiłam AS, to zawsze oczekiwaliście mojego powrotu. Dziękuję wam.

A jakie plany na przyszłość? Zobaczymy co każdy dzień przyniesie ze sobą. Na dzień dzisiejszy wiem jedynie, że muszę zacząć więcej pisać, wziąć się w garść, sprawić by moja średni z 4.8 była wyższa, żyć z innymi w zgodzie i cieszyć się każdą chwilą. Tak więc oficjalnie zamykam rok 2010!

PS A macie już jakieś swoje własne postanowienia na ten rok?

PS2 I przepraszam, że znowu na głównym zdjęciu zawitali SHINee, ale to foto po prostu kocham. ; ]

Na początku chciałabym się was o coś zapytać. A jak wasz sylwester, jakie plany? Na pewno już musicie wiedzieć wszystko, w końcu to już jutro. Uwielbiam ten dzień, nie wiem czemu. Nie tylko dla tych kolorowych fajerwerk – tak, ten widok niezapomniany – ale także dla nowego roku, który zawsze mam nadzieję, że przyniesie nowe, wspaniałe wrażenia i niezapomniane chwile. No dobra, już tutaj nie zanudzam, tylko przechodzę, do czegoś ważniejszego. x D

Tak więc -  SHINee. K-pop, które wzbudza sympatie wielu fanów, w tym mnie. Ale nie o muzyce będziemy tym razem rozmawiać, tylko o ich sympatycznych buźkach i cudownych ciałach. Hehe. ; * A dokładniej chciałabym przedstawić kalendarz, na zbliżający się rok 2011 z ich podobiznami. Przepraszam jeśli wystąpią jakieś braki w miesiącach, ale trudno było skompletować całość. Kalendarz występuję w dwóch częściach, z czego co pamiętam w parcie II udało mi się jedynie zdobyć trzy miesiące i chyba nie ma tam mojego. ; // Hehe, no cóż.

Mam nadzieję, że sam pomysł się wam podoba i może kto wie, kiedyś któraś/eś z nas zdobędzie taki kalendarz, swoich ulubieńców? Życzę wam i sobie tego oczywiście. Jeśli notka się wam spodoba to kto wie, może będzie taki więcej? ; ]] A tymczasem przejdźmy do zdjęć.

Part I:

Okładka:

Podoba mi się w niej wszystko. Ten klimat i kolory. Cudowny smile Onewa, słodki Taemin, boskie spojrzenie Jonghyuna, ta minka Keya i nawet wygląd, jak i uśmiech Minho, za którym tak bardzo nie przepadam.

Styczeń:

Jego spojrzenie – mrau! ; *

Luty:

Mój Tae! Dobra, zdjęcie nie jest jednym z jego najlepszych, ale i tak mi się podoba.

Marzec:

Nerdy mu w 100% pasują x D

Jego mina mnie powala. Taki totalny zaciesz! Cieszę się z mojego drugiego ulubieńca na swój miesiąc. ; **

Jestem jedynie pewna na 98%, że to zdjęcie należy do tego partu, ale co tam. Słodkie nie? Ahhh. ; *

Czerwiec:

Co ja zdjęcia nie widzę – i tu nie mówię tylko o kalendarzu – to Onew się uśmiecha. Jakby miał beztroskie życie, choć kto wie? Nasz lider zawsze jest taki cudownie szczęśliwy, hehe. ; ))

Wrzesień:

Niestety na lato nie mam żadnego zdjęcia. No bynajmniej nie wiem jak ono wygląda. A to foto jest takie inne, ale podoba mi się. ; ]

Listopad:

Tutaj wyszedł mega, ale co ja będę mówić, wy to wiecie. < 3

Grudzień:

Choć nie ma oznaczonego na jaki miesiąc jest, to chyba nie trudno się domyślić? No właśnie. Ostatni miesiąc zakańczający ich kalendarz. Wszyscy są tutaj tacy boscy. Każdego mina powala i oni wyglądają jak taka rodzinka. Minho – tatuś, Onew – mamusia, Key – najstarszy i najbardziej poukładany syn, Jonghyun – taki zwyczajny dzieciak, Taemin – najmłodsze i najsłodsze małe dziecko. Haha, właśnie taka happy rodzinka. ; DD

Part II:

Styczeń:

Oczywiście i na drugi part, lider zaczyna kalendarz. W sumie zdjęcie bardzo podobne do jego poprzedniego ze stycznia, ale tamto bardziej mi się podoba. ; )

Maj:

Niestety, jak mówiłam tutaj nie za dużo zdjęć mam. Za to na maj przypadł Minho, w sumie zdjęcie jak zdjęcie. ; ] – przepraszam za zminiaturyzowaną wersję, heh.

Lipiec:

Pomimo, że zdjęcie nie przypomina pod żadnym pozorem lata to i tak podoba mi się. Tae-chan. ;*

Październik:

Tego zdjęcia nie da się po prostu nie lubić. Ta poza, ten uśmiech, ta twarz! Haha! ; DD

A teraz zdjęcia, które należą do kalendarza – nie ważne jakie party – ale nie mam pojęcia, jakie miesiące prezentują:

Jaki poukładany, normalnie nie podobny. Ale uśmiech, zawsze bezcenny. ; )

To zdjęcie wymiata. Najlepsze z sesji do tego kalendarza. Całość mi się podoba, ubiór, kolorystyka no i oczywiście on! < 33

Jeśli chodzi o Keya to to jest jego najlepsze zdjęcie jakie widziałam. Nie tylko z tej sesji jest number one, ale ze wszystkich jakie widziałam. Nie sądzicie? Mega! < 33

To jest ładne, nic w sumie nie mogę więcej powiedzieć na jego temat. ; ]

Nie wiem czemu, ale zawsze bawi mnie to zdjęcie. Mam przy nim jakieś wyobrażenia, że Jonghyun chciał się porównać do telewizora. Haha!

To zdjęcie tworzy taki klimat, z dawnych czasów. Nostalgia..ahh.

; **

Pomijając fakt, że Jonghuyn wygląda jak jakiś dziadek w tych „fajnych” ciuchach, to zdjęcie jest ładne. Dobrze, że chociaż z twarzy wygląda na swój wiek. x D

Minho ma takie jakieś inne zdjęcia od reszty. Ale za to jakie pomysłowe i naprawdę niezłe. ; pp

To niestety już ostatnie zdjęcie, ale mam nadzieję, że równie efektowne jak cała reszta. Zaczynałam kalendarz – pomijając okładkę – liderem z poważną minką, to kończę z cudownym uśmiechem. x D

Nowa notka i nowy początek. Jak obiecałam pojawi się zmiana, którą jest opisywanie dram i movie, które ostatnio są dla mnie ważniejsze nawet od anime. Bo czuję się przy nich tak realistycznie i jakby wiem, że naprawdę te historie mogły się wydarzyć w życiu jakiejś osoby. No ale przejdźmy do rzeczy. Prawdziwą niespodzianką jest Paradise Kiss, jako pierwsza recenzja j-movie na moim blogu. Anime było wspaniałe, więc i Live Action zapewne będzie takie samo. Już nie mogę doczekać się premiery, a teraz przedstawienie tej oto serii:

Hayasaki Yukari (Kitagawa Keiko) to zwykła licealistka, której  życie kręci się jedynie wokół szkoły. Chodzi ona do bardzo dobrego liceum, o wysokim poziomie, gdzie dla spełnienia wymogów matki musi się dużo uczyć. Jej czas jest ograniczony, nie ma zbyt wielu przyjaciół i często się denerwuje. Jednak  życie Yukari zostaje odmienione i wywrócone do góry nogami w chwili spotkania grupy projektantów, którzy proponują jej pracę modelki. Dziewczyna nie zgadza się od razu i cały czas odmawia, jednak z biegiem czasu przystaje na te propozycje. Duży wpływ na tą decyzje ma Koizumi Georgie, (Mukai Osamu) którym dziewczyna jest oczarowana. Z biegiem czasu życie dziewczyny staję się piękniejsze. Yukari zmienia swoje podejście do świata i innych ludzi, a także staje się silniejsza i odważniejsza. Czasami jednak jej decyzje będą nieprzemyślane i wywołane  manipulacją George.

Wybrałam Paradise Kiss na pierwszy ogień, ponieważ bardzo polubiłam tą serię w wersji animowanej i zauważyłam, że jeszcze nikt jej nie przedstawił. Na dodatek w Live Action w rolę głównych postaci wcielili się jedni z moich ulubionych bohaterów, więc nie mogłam się powstrzymać i postanowiłam napisać małą recenzję.

Bardzo się ciesze, że Kitagawa Keiko zagra postać Yukari, bo wiem, że nie zawiodę się na niej, a przede wszystkim na jej grze aktorskiej. Szkoda, że Georga jeszcze nie zagra Yamapi, bo chyba bym padła. Jak on i Keiko do siebie pasują! Hah, dobra rozmarzyłam się. ; D Ale Mukai te może być, bo on też jest słodki. ; )

Jestem pewna, że zostaną pokazane tylko te najważniejsze sceny mające miejsce w mandze, ponieważ co ty więcej upchać w jednym filmie? No właśnie. Mam jednak nadzieję, że reżyser nie zwali tak tego jak w Bandage, który podobał mi się i to bardzo. Tak, ale co miała nazwa do tych wszystkich scen? Kompletnie nie z tej bajki i to przyspieszenie, miałam się domyślać, co się wtedy stało, czy wymyślać i stwarzać cokolwiek? No nie czepiam się już, ale mam nadzieję, że w ParaKiss zostanie przedstawione to inaczej, choć na pewno pominą wiele. Czego jestem pewna? Tego cudownego pokazu i tego jak pięknie będzie wyglądać Yukari. W anime ta sukienka była boska – ale już więcej nie zdradzam. Ciekawe jak Keiko będzie wyglądać, ale jestem pewna, że bosko, bo nie dość, że ona jest ładna, to zapewne projekt też będzie. Dobrze, że prywatnie jest ona modelką, więc będzie to dla niej, jak jej druga praca.

Chciałabym jedynie aby sceny z mangi i anime zostały mniej więcej tak samo odtworzone w Live Action. Chodzi mi chociażby o ich cudowne miejsce, tam gdzie pracowali. Bo to właśnie z nim kojarzą się największe wspomnienia. No i oczywiście drzewo, pod którym zawsze siedział Geogre <to dla wtajemniczonych> – ciekawe czy w Movie też taka scena będzie, choć w sumie dużo ważna nie była. Wiadomo, że coś zmienią, by jakąś to do całości i porządku doprowadzić. O i pewnie się popłaczę na końcu, chociaż wiem jakie jest zakończenie, to i tak zapewne będzie on wzruszające. ; /

W sumie nic więcej tak praktycznie nie mogę o tym powiedzieć, bo cóż rzec o Movie, na które się dopiero czeka? Oczywiście wypowiem się na temat niego więcej, jak <kiedyś> zostanie przetłumaczone <po premierze> i je oczywiście obejrzę.

Na koniec tylko daję wam trailer – szkoda, że taki krótki – który mam nadzieję, że da wam jeszcze większą ochotę na oglądanie ParaKiss. A i bym zapomniała. Nie sądzicie, że zdjęcia są naprawdę cudowne? Pierwsze przedstawiające Keiko i Mukaiego – ona już jest śliczna, to co dopiero z pokazu? – plakat zapowiadający Live Action. I to z okładki, z tymi kwiatami we włosach. Jednak ostatnie dopiero mnie powala. Pośród różowo-czerwonych kwiatów i w tym mocnym makijażu ; ]

Na podstawie jego już mogę stwierdzić, że ten film będzie trzymać w napięci, będzie pełnym akcji i cudownych wrażeń i tej wspaniałej miłości. Bardzo podoba mi się przedstawienie ich imion przy różach, które Geogre sam malował. Producenci NANY, nie zawiedźcie mnie!

PS Życzę Wszystkim Radosnych, Wesołych i jednocześnie Spokojnych Świąt Bożego Narodzenia, Wielu Prezentów, Ciepłej Atmosfery Rodzinnej i Szczęśliwego, Nowego 2011 Roku!

Długo się zastanawiałam jakie dać główne zdjęcie, przeglądałam ich tysiące i jakoś wyszło, że padło na moje ukochane NEWS. Jako, że mam ich zdjęć najwięcej – było z czego wybierać. A ten screen jest taki zabawny i każdy ma na nim taką fajną minę. ; )) No ale przejdźmy do rzeczy. Dzisiejsza notka nie będzie jakąś interesującą, choć pojawią się i pojawiły się już nowe zmiany <które mam nadzieję, że zostały zauważone> i chcę po krótko opowiedzieć o CHANGE Another Story. ; D

Może zacznijmy od motywu, który jest kompletnym przeciwieństwem mojego poprzedniego. <no nie dosłownie> Po pierwsze kolor z niebiesko białego – takich mocniejszych barw – przeszedł na różowy <jasny z elementami czarnego i białego. Nazwa mojego bloga jest praktycznie w centrum zainteresowania i wątpię, by ktoś teraz zapomniał jak mój blog się zwie. x D W sumie wszystko jest kilkakrotnie powiększone i według mnie o wiele lepsze. U góry na czarnym polu, jest krótka notka ode mnie, gdzie mogę pisać o czymkolwiek chcę. O czym jest blog, jak powstał, czy jest zawieszony itp. ; ] Oczywiście podstrony typu „About” dalej istnieją i serdecznie do nich zapraszam.; ) Mam nadzieję, że motyw wam się bardziej podoba niż tamten.

Banner miał być również zmieniony i na pierwszy ogień miał pójść Jun Aikee i Inoue Mao, razem oni wyglądają naprawdę ślicznie. Nagłówek był już gotowy, jednak okazało się, że parametry są złe. I tu pojawia się minka smutna. Hehe. W takim razie trzeba było go poprawić – cały czas wszystko zawdzięczać można Alex – ale niestety naszej kochanej Fasolce popsuł się komputer i nie dostałam banneru. Tzn Alex poprawiła go i podobno dodała nawet jakieś fajne efekty, jednak wysłany link nie wiadomo czemu nie dotarł do mnie, jak inne wiadomości – byłam niedostępna wtedy. No ale pozostaje mi czekać i życzyć komputerowi Fasolki szybkiego powrotu do zdrowia. Hehe. x D Dlatego na razie brak banneru na stronie. ; /

Co by tu jeszcze, aha zapomniałam. Chciałam w sumie stworzyć nowego bloga – choć AS by dalej funkcjonował – o dramach, zespołach JP i wgl. Ale szybko wybiłam sobie z głowy go, gdyż stwierdziłam, że jest bezsensu. Nie dość, że musiałabym więcej czasu poświęcać <w końcu 2 blogi> to na dodatek zapewne zaniedbywałabym któryś bardziej <wydaje mi się, że AS, gdyż na razie anime zeszło na drugi plan>  i zapewne nie wyrabiałabym się na czas. A wiadomo, że dochodzi ta nauka, a czasami nie ma się weny i po prostu się nie chcę. Dlatego stwierdziłam, że połączę te dwie „pasję” i na blogu będą się pojawiać informacje o dramach, recenzje ich itp. ; D To nie oznacza, że anime znikną, choć będzie ich mniej, bo nie mam ochoty ostatnio oglądać czegokolwiek związanego z fikcyjnymi postaciami. Za bardzo się zaangażowałam w dramy, ale to chyba dobrze, nie?

W sumie nie wiem, co jeszcze powiedzieć. Mam nadzieję, że nowe zmiany przyniosą nowy początek mojemu AS, przez co stanie się on o wiele lepszy i kto wie, może popularniejszy? Już nie długo notka z pierwszym opisem J-Dramy, bądź J-Movie, a tak suprice! ; D Mam nadzieję, że nie możecie się tego doczekać. A na koniec cudowne zdjęcie KAT-TUN, które również jak NEWS i całą resztę  kocham. < 3 Oczywiście jeszcze z Jinkiem. ; * – for Alex.

Everything for you.

(Po kliknięciu na obrazek, staje się on większy)

Hej, hej! Stęskniliście się? <wątpię> Jednak ja baaaaaaardzo! Postanowiłam nie przejmować się tym co było wcześniej i nie przestawać dodawać notek na mojego bloga. Nawet jeśli mówiłam już to kilka razy. <ciiiicho!> Heh. ; D Mam tylko nadzieję, że przez ten czas nie przestałam pisać tak <według mnie> dobrze, jak wcześniej, a może nawet jeszcze lepiej? W sumie, ważne być wyjść na plusie. ; ]

Dzisiaj jako notkę „powrotną” zaserwuje wam nowe anime Kami Nomi Zo Shiru Sekai. – choć znam tez wersje  Kami No Mizo Shiru Sekai. Nie wiem która jest prawdziwa, choć skłaniam się ku pierwszej. ; D Mam nadzieję, że tym, którzy ją oglądają się podoba, a pozostałym, którzy jeszcze nie zaczęli serii, właśnie to dzięki mnie zrobią. Bo właśnie chce wszystkich zachęcić. ;

PS Już niedługo zmiany ; D

So Let’s Go!

Opening o baaaardzo długiej nazwie – God only knows ~ Shuuseki Kairo no Yume Tabibito (Dai San-maku)) został zaśpiewany przez Oratorio The World God Only Knows. To chyba najdłuższy tytuł o jakim słyszałam. Ale przejdźmy do rzeczy. Oratorio bardzo sepleni, <według mnie> dlatego w większości nie mogę dokładnie zrozumieć tekstu. Jednak po przeszukaniu całego neta dowiedziałam się, że jest to calutki tekst angielski, który bardzo mi się podoba. Jednak nie wiem, która wersja z napisami jest prawdziwa, ponieważ jest ich naprawdę dużo. OP bardzo mi się podoba, pomimo niezrozumienia tekstu, jest taki radosny, a jednocześnie tajemniczy. Bardzo lubię go słuchać. ; D

Ending pojawia się dopiero w 2 odcinku, jednak nie mogłam się powstrzymać, by go nie wstawić. ; ] Koi no Shirushi zostało zaśpiewane przez Taketatsu Ayane. ED jest bardzo radosną i taką symatyczną melodyjką, lecz nie mogłabym jej tak w ciągle słuchać. Może raz, a może wgl. Najbardziej jednak w całym ED podoba mi się animacja. Taka kolorowa i bardzo podoba mi się pomysł jej zrobienia. – namalowanie stópkami dziewcząt poprzez farby cudownego Keime. Ich ciężka praca przyniosła efekty. Nasz główny bohater wygląda dokładnie tak, jak zdjęcie powyżej. Choć ED hest lekki i taki bardzo radosny, jednak jestem za OP. ; D

Streszczenie:

Katsuragi Keima to licealista, który jest bogiem symulatorów randkowych. Posiada niesamowite zdolności, dzięki czemu każda dziewczyna się w nim zakochuje. Niestety interesuje się on tylko dziewczynami w wersji 2D. Tak ja co dzień zaczął swój dzień od grania w swoje symulatory przez co został złapany na gorącym uczynku na jednej z lekcji. Keima nie przejmuje się  tym i gdy ponownie rozpoczyna grać dostaje bardzo dziwną ofertę w postaci „przechwycenia dziewczyn” myśląc, że chodzi o formę 2D. Niestety tak naprawdę podejmuje się kontraktu z wysłanniczką piekła Elsee, która zjawiając się wszystko mu wyjaśnia. Zadaniem Keimy jest złapanie zbiegłych duszków w sercach ziemskich dziewczyn. Nie jest jednak to takie proste, ponieważ nasz Bóg musi je w sobie rozkochać. Obydwoje stawiają czoła zadaniu, gdy pojawia się pierwszy duszek w sercu Takahary Ayumi.

Refleksje:

I jak, podoba się wam? Mi bardzo. Jeśli jednak nie przekonałam was tym streszczeniem to obejrzyjcie dla samej ciekawości choćby pierwszy odcinek, który gorąco polecam. Wiadomo, że nie każdemu może się tak historia spodobać, jednak warto spróbować. Bardzo podoba mi sie pomysł na historię i jej wykonanie.

Nie spodziewałam się jednak, że już w pierwszym odcinku pojawi się jakiś duszek w sercu dziewczyny. Niby szybko akcja się toczy, ale w takim stopniu, że chce się oglądać dalej. Wszystko się rozkręca dopiero. W każdym odcinku – prawie – będzie pokazana odrębna historia z jakąś dziewczyna. Na szczęście każda po zakochaniu się w bohaterze – gdy mu się to uda – traci wspomnienia o tym całym wydarzeniu. To dobrze, bo Keima miałby niemały problem. ; D

Kreska jest ładna i nie razi, tak zwyczajna, lecz ma w sobie coś, co lubię. Dziewczyny na szczęście zostały pokazane w różnych odsłonach i charakterach. <odnoszę się również do następnych odcinków> W pewnym sensie jest to taki mały poradnik dla chłopaków „Jak rozkochać w sobie dziewczyną” z danym charakterem i osobowością. Zobaczymy, czy ktoś to wykorzysta. ; D Główny bohater jest tak naprawdę przeciętny. Ani to brzydki, ani jakiś bish. Jednak zakochałam się w nim w drugim odcinku, gdy zdjął okulary. < a może to juz było w pierwszym epie? Nie pamiętam już, hehe ; pp> Bez nich wygląda jak taki bohater, mężczyzna i przystojny słodziak. <rozmarzona>

Moją ulubienicą od razu została Ayumi. Jest sympatyczna, śliczna, która cieszy się z każdej chwili w życiu. Jest również bardzo miła chcąc dla wszystkich najlepiej. Od razu widać, że nawet bez tej całej sytuacji z duszkiem w jej sercu zakochała sie w Keimie. Dla mnie są stworzeni dla siebie. Zobaczymy czy wyjdzie coś z tego. Przecież jest jeszcze wiele dziewczyn. ; D

Tak więc Kami Nomi zostało moją pierwszą serią jesienną, którą będę opisywać.  Wierzcie mi, że od razu pokochałam to anime i jestem zadowolona, że obejrzałam pierwszy odcinek. Wyszły już 3 epki, więc muszę trochę nadrobić pisaniem, ale jeśli się chce to wszystko można zrobić. Nieprawdaż? ;  D Mam nadzieję, że będziecie dalej śledzić moje notki na blogu i zostaniecie ze mną tak długo, jak ten blog będzie istniał.

A na koniec Screeny :

Dziewczyna ze świata Keimy. – 2D <łaadna x D>

Przyłapanie na lekcji. <ja bym tak nie mogła ; p>

Screen podczas gry Keimy. <trochę mi ona przypomina Wilhelmine Carmel z SnS>

Ukazanie Keimy jako Boga dziewczyn 2D. <najzabawniejszy screen ; D>

Wysłanniczka piekła Elsee <moja Ayumi ładniejsza ; *>

Duszek w sercu Ayumi.

Ayumi przygotowująca się do biegu <w spiętych włosach wygląda cudownie >

Zmęczona drużyna drugoklasistek po treningu <kara Ayumi>

Transparenty do rozkochania w Keimie Ayumi <to było mega słodkie ; *>

Płacz po poczuciu winy <to było bardzo smutne ; ~>

Zakochana Ayumi <so sweet!>

Ulatnianie się duszka z serca dziewczyny.

Podziękowania <oni pasują do siebie x dd>

Zawstydzony Keima. ; *

Próba złapania Keimy przed jego upadkiem <ten moment uwielbiam >

KISS, KISS, KISS! < 3

Radość ze złapania pierwszego duszka. ; )

Zapowiadał się zwykły, normalny poranek. Był środek tygodnia, dokładnie środa, dzień po wypadzie na miasto czwórki przyjaciół. Do rozpoczęcia lekcji zostało 20 min, a Sharon twierdząc, że jeszcze dużo czasu, postanowiła wpaść do swojego klubu. Rozmawiała z koleżankami na temat obrazów, rysunków itp. Zastanawiały się również co tym razem Milley ze szkolną radą wymyślą jako temat przewodni festiwalu. Poprawka, Milley, Kai i dwie rady uczniowskie, gdzie druga tak naprawdę jeszcze nie została oficjalnie potwierdzona. Dokładnie w tym czasie do sali klubowej wpadł nie kto inny jak różowowłosa.
- Doooberek! – wykrzyczała radośnie – jest Sharon?
- Tak, tak. Zapraszamy. – odpowiedziała z uśmiechem jedna z klubowiczek.
Dziewczyny się pożegnały i rozeszły do swoich klas. W czasie tej drogi Milley uświadomiła cel dzisiejszego dnia.
- Mamy na dzisiaj misję! Musimy zebrać kogoś do naszej rady!
S: ` To to już nie jest twoja rada?`
- Ehh, to ty tak na serio chcesz konkurować z Kaiem?
- No pewnie, taki blondyn mnie nigdy nie pokona! – zaśmiała się Milley
- A co to ma do tego, że jestem blondynem? – wtrącił się Kai, który właśnie przyszedł do klasy, przed którą owo dziewczyny się znajdowały. Westchnął przy tym.
- Kai! – Milley się wystraszyła – Kiedy przyszedłeś?
- Dokładnie chwilkę temu, choć normalnie zajmuję mi to więcej scen.
- To ja wam nie przeszkadzam – powiedziała cichutko okularnica próbując na paluszkach zmyć się do klasy.
- O, witaj uciekająca okularnico! – uśmiechnął się Kai
- Nie jestem „uciekająca okularnica”, jestem Sharisuma Sharon!

Niestety właśnie w tym momencie zabrzmiał dzwonek i cała trójka nie mogła dokończyć tej zaciekłej rozmowy. Podczas trwania j. angielskiego Milley próbowała ustalić plan jak pozbyć się Kaia z rady uczniowskiej i jednocześnie zwerbować kogoś do siebie. Po pewnym czasie minęła lekcja i nastała przerwa. Gdy blondyn chciał właśnie coś powiedzieć, różowowłosa uciekła nie słysząc wołania chłopaka. Dziewczyna próbowała właśnie poszukać chętnych do przystąpienia do rady Milley. Oczywiście zabrała tez ze sobą Sharon, której ledwie udało się spakować po pierwszej lekcji. Kryszałooka nie szukała kogoś wybitnego, tylko tak naprawdę chętnego, kto ma coś w głowie i jest skory do pracy. Nie było to jednak takie proste jak jej się wydawało. Poprzednio było o wiele lepiej, gdyż miała od dwóch lat, to same, wspaniałe grono, które teraz niestety jest pod skrzydłami Kaia.

Lekcje mijały, przerwy również, a po znalezionej, choć jednej osobie nie było ani śladu. Dziewczyna wiedziała, że nie zgromadzi całej grupy w jednej dzień, ale liczyła chociaż na jedną osobę. Po lekcjach była zmęczona tymi poszukiwaniami, a Sharon nie mogła jej zawsze pomagać, gdyż miała na głowie swój klub. Milley postanowiła wyjść na dach i wszystko jakby przemyśleć. Położyła się mniej więcej na środku i zaczęła wpatrywać się w błękitne niebo. Tak się zamyśliła, że po pewnym czasie po prostu przysnęła. Podczas drzemki śniła. Był to naprawdę piękny sen. Opowiadał o tym, że Milley wraz ze swoja radą uczniowską, pod nową nazwą niszczą rade Kaia, a jego członkowie ponownie przyłączają się do niej. Niestety coś na końcu nie wychodzi, gdy Kai wymawia ostatecznie 3 słowa, które wszystko rujnują. I to właśnie wtedy Milley budzi się ze snu, otwiera oczy i pierwszą rzeczą jaką widzi nie jest błękitne niebo, tylko …. twarz jej „koszmarów” – Kai.
- Obudziłaś się księżniczko ? – uśmiechnął się.
- C-C-Co ty tu robisz? – odsunęła się natychmiast – Jaka księżniczka? – kontynuowała dalej.
- Już, już, spokojnie – pogłaskał ją po głowie – Znalazłaś kogoś do tej swojej rady?
- A co to, teleturniej? Zresztą, nie twoja sprawa. – odpowiedziała zniesmaczona.
- Taaak i proszę o odpowiedź. – usiadł po turecku wyciągając rękę do góry.
- No dobra, dobra. Nie znalazłam. Wygrałeś. – jej mina wskazywała na poddanie się.
K: ` Już po pierwszym dniu? Nieźle.`
- Jeszcze nie pozwalam na to. – oświadczył – Misaki, chodź do nas – krzyknął na siebie.
Milley nawet nie spostrzegła, że nieopodal nich, dokładnie przy wejściu na dach stała niska dziewczyna, o długich, kręconych, brązowych włosach. Po chwili podeszła bliżej i zawołała:
- Hai! – uśmiechając się słodko
Podała rękę Milley, by ta wstała i po chwili kontynuowała.
- No więc, jestem Misaki Ai, mów mi Ai-chan. Chodzę do II C i miło mi cię poznać. o tobie wiem prawie wszystko, więc te sprawy sobie odpuśćmy.
-  To teraz bierzesz się za młodsze? – zażartowała Milley w  kierunku Kaia.
- Nie, teraz to ja jestem singlem – przeciągnął się chłopak i ruszył w stronę wyjścia. – Powodzenia! – dodał na końcu.
Dziewczyny bardzo długo rozmawiały ze sobą na dachu, lecz gdy robiło się już późno zeszły na dół i pożegnały się przy szkolnej bramie. Oby dwie były szczęśliwe z dzisiejszego dnia.

Następnego dnia cała trójka dziewczyn [Ai, Milley, Sharon] poszły z samego rana do pokoju dyrektorki w celu ustalenia wszelkiej powinności i pracy szkolnej rady Milley. Okularnica zapoznała się z Misaki, twierdząc już na samym początku, że jest wybuchowa i pracowita. Mówiąc prościej, ma coś z  przewodniczącej. Dziewczyny trochę pogadały, a po chwili znajdując się już pod pokojem dyrci, weszły tam. Dziwnym trafem się zdziwiły. Nie chodziło jednak o to, że dyrektorka szalała na około, piła, czy coś takiego, bo to tak naprawdę codzienność. Tym zdziwienie była cisza panująca w pokoju, której nikt nie powinien przerwać. Jednak Milley się tym nie przejmowała i z wielkim okrzykiem i radością powitała dyrektorkę. Ta z kolei podnosząc głowę leżącą akurat w tym momencie na biurko wyglądała strasznie. Miała całą zapłakaną i smutną twarz, a minę jakby chciała zaraz kogoś zabić. Milley aż się przeraziła z tego powodu. W tym czasie Sharon podeszła bliżej i spokojnie, czule zapytała:
- Co się stało Pani Dyrektor?
Ta z wielkim szlochaniem odpowiedziała:
- Zwierzątko mi zdechło!
Dziewczyny się załamały. Myślały, że może chcą szkołę zlikwidować, nie ma budżetów, są jakieś problemy wielkie, a tu taka mała osobista sprawa.
S,M,A: ` Czy ona się dobrze czuję?
Ai wolała przerwać to wszystko, więc zapytała się o to, o czym cała trójka przyszła porozmawiać.
- Jak tam przygotowania pokoju i wszelkich formalności do rady Milley?
- Jakaś głupia rada interesuje was bardziej od mojego zwierzątka?! – zapytała z niedowierzaniem tym samym smarkając w chusteczkę.
- Tak! – odpowiedziały zgodnie dziewczyny
- A co to było za zwierze? – dodała Milley z ciekawości
- Rybka, żółta, słodka, o i miała na imię Emi – rozmarzyła się.
M: `Nienormalna`
- Jestem pewna, że rybka chciałaby, żeby teraz nam Pani powiedziała o wszystkim związanym z nową radą. – zapewniała dyrcię Sharon.
- Tak, ja też. Wybrałam dla was już salę. Jest ogromna, ogarnie się trochę i będzie wyglądać jak nowe. – próbowała się pozbierać i uspokoić.
Cała czwórka poszła na drugie piętro. Milley miała nadzieję, że będzie to sala 31, gdzie były idealne warunki do pracy i to na dodatek daleko od Kaia. Niestety spóźniły się. Bo właśnie rada blondyna się tam przeniosła, a dziewczyny dostały salę 30, tuż obok niego. Wszystkie się załamały, a najbardziej różowowłosa. Na dodatek wielkość była tak na styk, a bałagan, który tam panował można było sprzątać tydzień. – wcześniej sala była magazynkiem. Milley nie poddała się jednak, wiedziała, że jest to jedyne wyjście, więc trzeba będzie się wziąć do roboty i ogarnąć to wszystko.
- No to zaczynamy! – wykrzyczała
Wzięła szmatki, ścierki, płyny, mopa i resztę potrzebnych rzeczy i zaczęła sprzątać.
- Łał! – odpowiedziały zgodnie i tym razem zsynchronizowane Misaki i Sharon.
Dyrcia przyglądała się wszystkiemu z boku, gdy trójka dziewczyn zwarcie pracowała przy sprzątaniu sali. Niestety robiły to o tyle głośno, że rada obok musiała sprawdzić skąd docierają te hałasy -  nie mogli pracować w takim klimacie. Kai wyszedł z kilkom kolegami i dwoma dziewczynami.
- Co się dzieję, P. Dyrektor? – zapytał Kai wzdychając
- Ooo, Kai! – uśmiechnęła się szczerze i szeroko dyrcia – dziewczyny dostały salę do swojej rady i muszę to wszystko wysprzątać
K: ` A sama nie możesz się ruszyć?`
- Chłopcy, mamy robotę. Trzeba im pomóc – zawołał swoich „podwładnych”
Niechętnie, ale poszli za „rozkazem” Kaia. I tak nie mieli co do roboty w tym momencie.
- Kai-sama, my też pomożemy – powiedziały dwie naprawdę słodkie dziewczyny, które również należały do rady uczniowskiej.
- Nie trzeba, nie chcę byście się nadwyrężały – odparł blondyn.
Dziewczyny prawie zemdlały z podniecenia, a Ai zaskoczona całą tą sytuacją zapytała:
- Dlaczego nam pomagacie? Przecież to rywalizacja!
- Co z tego – wtrąciła się Milley, podnosząc w tym czasie ciężki karton z jakimiś przedmiotami- Najwyżej będziemy zadłużone – uśmiechnęła się szeroko w stronę Kaia
On natomiast przytaknął i wszyscy wzięli się do pracy. Po około dwóch godzinach sala była wysprzątana na błysk. Żadnego kurzu, śmieci, porozwalanych przedmiotów. Tylko idealnie ustawione ławki i cała reszta potrzebna do pracy rady Milley. „Pracownicy” podziękowali sobie i postanowili – bo było już późno – rozejść się do do swoich domów. Gdy wszyscy zmieniali buty Milley nagle się przypomniało:
- Chol.. zapomniałam czegoś, idźcie beze mnie.
Reszta przytaknęła jej i po chwili wyszła ze szkoły. Kai jednak postanowił zrobić co innego. Dziewczyna weszła do klasy zabrała z szafki małe pudełko i wyszła z sali.
- Myślałem, że zapomniałaś telefonu – natychmiastowo powiedział blondyn.
- Aaa! – wystraszyła się różowowłosa – Czemu zawsze pojawiasz się niespodziewanie? – odparła – Zresztą nieważne. Nie mówiłam po co idę, więc nie czepiaj się. Za karę pomożesz mi w zakupach.
- Hai, hai – westchnął chłopak

Obydwoje poszli na zakupy i nie spostrzegli się, że był to jeden z pierwszych momentów, kiedy byli sami.
- Ja spostrzegłem! – odezwał się głos Kaia do narratora, czyli mnie.
Nieważne, psujesz nastrój! – wracając – Była już późna godzina, a Kai i Milley szli na zakupy. Wchodzili do różnych sklepów i kupowali wszystkie potrzebne produkty dla kryszałookiej. Rozmawiali, śmiali się, jak najlepsi przyjaciele.
- Wiesz co? – odezwała się Milley po krótkiej ciszy
- Ym?
- Szkoda, że poznaliśmy się dopiero rok temu. Fajnie by było jakbyś był moim najlepszym przyjacielem z dzieciństwa, może wtedy byśmy nie zostali rywalami. – zaśmiała się – Ale i teraz świetnie się bawię z tobą, więc nawet jeśli nasze drogi rozejdą się po liceum, wiedz, że cię nigdy nie zapomnę, bo jesteś i będziesz moim najlepszym rywalem.
Kai osłupiał. Nie wiedział co powiedzieć, to były naprawdę ciepłe i miłe słowa wydobyte z serca dziewczyny.
- Też tak myślę – odpowiedział po chwili z promiennym uśmiechem.
Obydwojgu zrobiło się trochę głupio. W dalszej drodze nikt nie wypowiedział ani jednego słowa. Nie wiedzieli po prostu już co powiedzieć. Stanęło na tym, że blondyn odprowadził różowowłosą.
- To na tyle, dalej se już poradzę sama. – uśmiechnęła się lekko.
Kai przytaknął i gdy próbował się odwrócić, coś go zatrzymało. Milley szarpnęła do za rękaw od mundurka. Cała czerwona powiedziała:
- I.. dzięki za wszystko co robisz. – stanęła na paluszkach i lekko pocałowała do w policzek. Po chwili pobiegła w stronę domu.
Kai uśmiechnął się i pomyślał: „Baka!” – zasłonił sobie twarz i wrócił do domu. Ten dzień na pewno zostanie im w pamięci na wieki.

…

Mam nadzieję, że rozdział się podobał, oczywiście z papieru na komputer wiele pozmieniałam, mam nadzieję, że na lepsze. Uwagi piszcie w komentarzach. Chciałabym też tylko na koniec powiedzieć, że dziękuję Alex za robienie dla mnie tytułów, jest to wielka pomoc i wam, że wytrzymujecie ze mną i moim AS, choć tak długo nic się nie pojawia. A i bym zapomniała – nowy, letni banner już zawitał, jak się podoba?

Słowniczek:
- Shouri No Shisetsu – Wygrana Misja

PS Wiecie, że rozdział drugi ostatnio był we wrześniu?! Naprawdę to olałam, ale teraz muszę to nadrobić. Obiecuję.

PS2 Przypomnienie, bo jak już mówiłam ostatni rozdział był we wrześniu i możecie niektórych spraw nie pamiętać, choć mam nadzieję, że chociaż wiecie, o co chodzi w mojej historii. – jak nie, to przypomnijcie sobie w poprzednich, dwóch rozdziałach. Znaki : `….` oznaczają, że są to myśli jakiegoś bohatera. Żebyście wiedzieli jakiego przez takim zdaniem będzie się pojawiała pierwsza litera imion moich postaci. Przykład – K: `Tak, wiem`

PS3 Notka zrobiona również specjalnie dla mojej siostry, która obchodzi swoje 19 urodziny. Choć jest między nami różnica 5 lat, choć czasem się kłócimy, to i tak chcę Ci Magda powiedzieć, że Cię szanuję i kocham! Wszystkiego Najlepszego! Mam nadzieję, że prezent internetowy Ci się podoba, bo rzeczywisty jest wspanialszy i, że będzie Ci się miło czytało nowy rozdział tak samo jak innym!

Praktycznie wszystkich zszokowała ta wiadomość, a jednocześnie rozbawiła. „Milley Cheerleaderką?! Niemożliwe!”- takie właśnie myśli chodziły po głowach uczniów. Kai sam trochę nie dowierzał temu. Ale nie chciał, by Milley czuła się taka poniżona, dlatego spróbował rozluźnić całą sytuacje.
- Już druga wiadomość w ciągu dnia, przestaniesz wreszcie?- powiedział.
To były jedyne słowa, jakie potrafił z siebie wydusić. Wolał, by dziewczyna była zła na niego, niż widziała, że reszta klasy je przeciwko niej. Zaraz po jego wypowiedzi odezwał się nauczyciel:
- Panienko Milley, miło, że wreszcie zaszczyciłaś nas swoją obecnością, ale czy raczyłabyś zająć swoje miejsce? – oburzył się profesor. Czasami miał już naprawdę dość jej zachowania.
I tak właśnie uczyniła różowo-włosa, choć sama była podirytowana. Gdy wszyscy ucichli lekcja została wznowiona. Nagle Milley dostała liścik. Od razu go otworzyła i przeczytała: „Rada uczniowska- rozumiem, ale to?! Zwariowałaś?” – Sharon. Dziewczyna nie odpowiedziała na te słowa, była trochę zawiedziona i nie wiedziała także, co napisać w odpowiedzi. Po 15 minutach zabrzmiał dzwonek. Milley wyskoczyła na przerwę i chciała to wszystko przemyśleć, jednakże zaraz za nią wybiegła Sharon, by porozmawiać.
- Ej, co ty sobie wyobrażasz?- była naprawdę wkurzona
- Nie rozumiem cię…-odpowiedziała po chwili kryształooka.
- Kiedy mówiłam, że masz dołączyć do jakiegoś klubu, myślałam, że wybierzesz coś, co lubisz robić, coś co kochasz. Przecież cheerleading to nie twoja branża. Rytm, doping i cała reszta. Wiesz, że to nie takie proste jak się wydaję? Zresztą jak pogodzisz to z nauką, radą i całą resztą?- ciągle nawijała okularnica.
- Myślałam, że będziesz mnie wspierać. Zresztą sama mnie zmuszałaś do wybory jakiegoś klubu. Ja przecież nie chciałam! A jak już coś postanowiłam, to ty mi chcesz to wybić z głowy. To, co mam wreszcie robić?! Przykro mi, że nie wierzysz we mnie i moje możliwości i pogodzę to tak, jak ty godzisz naukę ze sztuką. – choć nie chciała tak wrzeszczeć na przyjaciółkę, to emocje ogarnęły nią całą.
- Ale Milley..- nie wiedziała już co powiedzieć.
- Nie rozumiem cię, odejdź. – choć nie chciała tego też powiedzieć, uczyniła to, bo naprawdę jej się przykro zrobiło. Prawie się wtedy popłakała.
S: ` Ty naprawdę nie rozumiesz, że to nie tylko ja tak uważam. Przerośnie cię to, jestem pewna`
Po tych ostatnich słowach Milley opuściła okularnicę i zaczęła biec. Nie wiedziała, dokąd, chciała po prostu iść w zaciszne miejsce, przemyśleć i uspokoić się. Nagle, podczas zakrętu, za ścianą, upadła na ziemie. Wiedziała, że na kogoś przypadkowo wpadła.
- Ał, przepraszam! – usłyszała tylko.
Gdy skierowała oczy ku górze, która właśnie patrzyły na podłogę, dostrzegła na przeciwko siebie przystojnego bruneta o zielonych oczach. Patrzała mu właśnie prosto w nie. Chłopak wstał podając jej rękę i podniósł ją, tym samym przepraszając.
- Wybacz mi, zasłuchałem się. Niestety śpieszę się, więc pa!- powiedział i zaczął gdzieś biec z słuchawkami w uszach.
Nagle odwrócił się i dodał:
- Miło było cię spotkać, Milley!
Dziewczyna przytaknęła, choć po chwili zastanawiała się skąd znał jej imię. Myślała także o tym, czy już przypadkiem się gdzieś nie spotkali. Jednakże doszła do wniosku, że może to było spowodowane tym, że przez 2 lata była w samorządzie uczniowskim, tym jedynym i dlatego mógł ją znać. Choć ona widziała do pierwszy raz w życiu. Po chwili różowo-włosa wzięła głęboki wdech i postanowiła wyjść na dwór, by trochę ochłonąć.

W tym samym czasie Sharon była w klasie. Sama myślała o tym, co powiedziała. Nie chciała urazić przyjaciółki, choć mogła to wszystko ująć inaczej, w innych słowach. Jednakże taka była prawda, namówiła ją do wyboru klubu, nie z powodu tego, że było to koniecznie, tylko dlatego, by zajęła się czymś po za szkolną radą. Miała swój czas dla siebie i bawiła się w jakimś klubie. Jej plan lęgnął w gruzach, co gorsza, właśnie przez niego dziewczyny się pokłóciły. Westchnęła i postanowiła z kimś o tym porozmawiać. Nie chciała jednak by był to ktoś niezaufany, dlatego rozglądała się, czy w sali nie ma Kaia. Po chwili dostrzegła go w grupce jego kolegów i koleżanek, które wzdychały z radości na jego widok.
- Kai, mogę cię na słówko? – zapytała
Chłopak zszedł z ławki, na której właśnie siedział i zostawił swoja gromadę na chwilę.
- Co jest Sharon?
- Musimy pogadać. – odpowiedziała stanowczo.
Obydwoje poszli na sam koniec sali i zaczęli rozmowę.
- Więc?- zaczął Kai.
Sharon westchnęła.
- Chodzi o Milley, co o tym wszystkim myślisz?
- Ale w jakim sensie? – zdziwił się.
- Nie sądzisz, że to co postanowiła jest głupie?
- Podobno sama jej kazałaś dołączyć do jakiegoś klubu, więc, w czym problem? – postawił na swoim.
- Nie zauważyłeś, że wszyscy myślą, że to jakiś żart? Przecież ona nie da sobie rady.
K: ` To, po co zaczynałaś?`
Wiem, że ten pomysł okazał się być głupi, ale nie chcę jej stracić przez coś takiego! – krzyknęła
Na szczęście nikt nie był zainteresowany rozmową przyjaciół.
- Ah, dziewczyny to zawsze mają jakieś problemy. Może zacznijmy od tego, że powinnaś jej powiedzieć prawdę i przy okazji przeprosić? Potem razem postanówcie, co dalej. Nie mogę się mieszać w wasze kłótnie. – odpowiedział
- Ty to naprawdę wiesz, co powiedzieć. Dziękuję!
Dziewczyna postanowiła poszukać przyjaciółki, dlatego szybka wstała z krzesła, na którym właśnie siedziała i wybiegła. Zanim zdążyła przekroczyć próg drzwi usłyszała:
- Jeszcze jedno, „kłamliwa okularnico”, nie zrań mi jej, bo się policzymy.
Sharon westchnęła i pobiegła. Zostały jej tylko 4 minuty do końca przerwy. Szukała jej w radzie, klubach, nawet u dyrektorki, jednakże Milley nie było nigdzie. Gdy usłyszała dzwonek szybko wróciła do klasy. Postanowiła porozmawiać z przyjaciółką, po szkole. Gdy nastała lekcja matematyki smutna Milley z głową wbitą w podłogę wróciła do klasy i usiadła na swoim miejscu. Po chwili dostała dwa liściki. Jeden brzmiał tak: „Nie smuć się! ; ) – Kai” Zaśmiała się przy tym lekko i na chwilkę można było dojrzeć jej uśmiech. Po chwili otworzyła drugi: „Musimy pogadać – Sharon” Westchnęła. Gdy lekcja dobiegła końca okularnica podeszła do ławki przyjaciółki. Jej wzrok był wbity w różowo-włosą. Chwyciła ją za rękę i oby dwie wyszły z klasy.

Na początku panowała cisza, jednak Sharon chciała się pogodzić, dlatego musiała jakoś zacząć tą rozmowę.
- Przepraszam..- wymamrotała.
- Ym, ja również, przepraszam. Nie chciałam cię urazić. Ale nie musisz się martwić, rezygnuję z bycia cheerleaderką. – uśmiechnęła się
- Co?! Ale, przecież- nie mogła ułożyć słów w całość- Właśnie chciałam ci powiedzieć, że nie musisz tego robić!
- Teraz już wiem i dziękuję, jednak zdecydowałam, że szkolna rada to moje całe życie i nie ma nic po za nią. Skontaktuję się z Kai’em i poproszę go, żebym nie musiała dołączać do żadnego klubu. Mam nadzieję, że zrozumie. Jak nie, to pójdę do dyrci.- westchnęła
- Jeżeli chodzi o to..- zaczęła Sharon
- Nic już nie mów, przyjaciółki?- zapytała z ogromnym uśmiechem
- Ym, tak!- przytaknęła z radością.
Dziewczyny się pogodziły, choć Sharon miała jeszcze wątpliwości czy nie powiedzieć przyjaciółce o tym małym kłamstewku. Nie zrobiła tego i miała nadzieję, że w przyszłości nie będzie to miało wpływu na ich przyjaźń. Jak na razie postanowiła martwić się tym, co jest teraz. Po wszystkich lekcjach, za prośbą okularnicy dziewczyny poszły na salę gimnastyczną, gdzie właśnie odbywał się trening koszykarzy. Chodziło jej oczywiście o zobaczenie obrazu jej westchnień- Hiroto.

Gdy przyjaciółki dotarły na miejsce, Sharon od razu ujrzała swojego ukochanego i zaczęła piszczeć z radości. Na szczęście nikt tego nie słyszał, prócz różowowłosej. Po chwili Milley dojrzała siedzącego niedaleko nich Kaia. Gdy okularnica była zajęta patrzeniem na Hiro, kryszałooka podbiegła do blondyna.
- Co tutaj robisz?- zapytała ze słodką minką.
- O! Milley. Nie zauważyłem Cię. – K:`A szkoda!` – Czekam na Hiro. Od dwóch godzin trenuję, a ja niedawno przyszedłem i mamy zamiar iść coś zjeść. Może pójdziesz z nami?
K: ` Proszę, pójdź!`
- Pewnie, tylko zabiorę ze sobą Sharon, która właśnie podziwia Hiro. Heh, tej się to nigdy nie znudzi.
- W końcu to miłość. – odpowiedział stanowczo.
- E? Coś mówiłeś?- niedosłyszała
- Nie, nic. – odpowiedział wzdychając.

Tak pochłonęła ich dalsza rozmowa, że nawet nie zauważyli, kiedy trening się skończył i Hiro wraz z okularnicą stali nad nimi. Po pewnym czasie cała czwórka wybrała się do pobliskiej kafejki. Po drodze wszyscy śmiali się i rozmawiali, a Sharon próbowała ze wszystkich sił by Hiroto już „zauważył.” Gdy wszyscy dotarli na miejsce każdy z osobna zamówił kawałek ciasta i coś do picia. Oczywiście Sharon, wpychając się, usiadła koło ukochanego, a zadowolony Kai siedział koło Milley. Rozmawiali o koszykówce, szkole i o wszystkim, co właśnie mieli na myśli. Nagle, Milley, po długim milczeniu wypowiedziała:
- Właśnie, Kai. Nawet nie wiem w jakim jesteś klubie!
- O właśnie, ja też. – dodała Sharon.
- Nie mówiłem wam? – zdziwił się blondyn- w klubie sportowym, a dokładniej w lekkoatletyce.- Łał! Musisz być niezły-nie dowierzała różowo-włosa. Musisz mnie kiedyś potrenować!- dodała z radością.
Kai aż się zaczerwienił. Po chwili dziewczyna dała pomysł z przechadzką po sklepach. Sharon była zachwycona tym pomysłem, mogła zobaczyć Hiro w czymś innym, niż tylko mundurku, a także ujrzeć jego styl. Chłopacy na początku nie byli co do tego pomysłu przekonani, ale dziewczyny tak nalegały, że się zgodzili. Cała „przechadzka” trwała około trzech godzin. Na szczęście kafejka znajdowała się w wielkim centrum handlowym, więc nie musieli nigdzie wychodzić. Było zabawnie i wszyscy się świetnie bawili. Nawet chłopacy. Na końcu, dzięki następnemu pomysłowi Milley, wszyscy zrobili sobie pamiątkowe zdjęcie.  Sharon cała zadowolona z rumieńcem na twarzy trzyma się blisko Hiroto, który jest cały zakłopotany, tak samo jak Kai, na którym opiera się Milley, którą rozpiera energia.
- Łał, to zdjęcie jest niesamowite!- zadeklarowała kryształooka.
- Pokaż, pokaż- powiedziała reszta
Wszyscy zbliżyli się do dziewczyny by zobaczyć to „cudo”, że aż twarze Kaia i Milley dzieliły milimetry. Chłopak zrobił się czerwony, a różowo-włosa od razu odskoczyła na bok.
M: ` Co to było?`
Po chwili nikt już nie był zakłopotany, choć na początku wszystkim zrobiło się trochę głupio, ponieważ Hiroto opowiedział dowcip. Na koniec „wyprawy” chłopacy poszli po lody, a dziewczyny ucięły sobie krótką pogawędkę.
-Dziękuję, że zgodziłaś się z nami pójść, jestem praktycznie sama na sam z Hiro!- szeptała, choć tak naprawdę chciało jej się krzyczeć.
- Oh, Sharon. Dla mnie najważniejsze jest to, że się pogodziłyśmy. Naszą przyjaźń powinna być numerem jeden.- uśmiechała się od ucha do ucha.
- To zasługa Kaia – nie mogła się powstrzymać, żeby tego nie powiedzieć.
- Co? – zdziwiła się Milley.
- No tak, to on mi dał takie słowa pocieszenia.
na twarzy Milley zajaśnił ciepły, promienny uśmiech. Postanowiła mu podziękować, stwierdziła, że zrobi to jednak później. Chłopacy wrócili z lodami. Dla Sharon waniliowe, Milley truskawkowe, Kaia czekoladowe, a dla Hiro były lody karmelowe. Każdy się zajadał. Robiło się niestety późno, więc wszyscy postanowili się pożegnać. Sharon nawet chciała zaproponować, by Kai odprowadził Milley, ale stwierdziła, że jeszcze nie czas na to. Chłopacy ruszyli w swoją stronę, a dziewczyny w swoją.
- Ahh!- wyciągał się Hiroto- nieźle się bawiłem. A Sharon jest fajną dziewczyną.
- To się z nią umów- dodał Kai.
- Baka! Mam przecież kogoś innego. – walnął go lekko w głowę.
- No co ty, jesteś gejem?!
- Nie! Idioto- wykrzyczał.
- Żartuję, żartuje. Ale nie myślisz o tym, aby to powiedzieć Sharon? Wiesz przecież…
W tym samym czasie dziewczyny rozmawiały o wyznawaniu uczuć.
- Milley, postanowiłam! Wyznam moje uczucia o Hiroto!- stanowczo oznajmiła.
- CO?!- nie dowierzała- to ty go, ale jak?!
S:` Baka!`
- Tak, brawo! Ja go kocham!
- Uh, ale mnie zaskoczyłaś. – wzięła głęboki wdech różowo-włosa- To kiedy mu to powiesz? – zapytała z uśmieszkiem.
- Na festiwalu.
- Ale to dopiero za miesiąc! Do tego czasu może ci ktoś zabrać go- próbowała przekonać przyjaciółkę.
- O to się już nie martw, nie pozwolę na to!- mówiła, jakby miała plan.

…

Rozdział wyszedł praktycznie dłuższy niż się spodziewałam. A to dobrze, jak dla mnie. Nie wyszło tez tak dokładnie jak zamierzałam, bo praktycznie nie było na przykład żadnych lodów, ale więcej nie będę zdradzać. Ważne jest to, jak teraz wygląda. Mam nadzieję, że podobało się wam i nie możecie się doczekać następnego rozdziału. Obyczajówki są czasami lepsze niż same, dosłowne romanse. Tych, którzy jeszcze nie głosowali zapraszam do notki „Miss & Misster całego świata anime” – polecam. ; ]